Column van de maand, september 2010

Tranen

Het is toch om te huilen. Honderdduizenden mensen in Pakistan verliezen hun huizen, hun vee, elke mogelijkheid om te bestaan, soms zelfs hun leven en wij maken ons druk over ons geld dat aan de strijkstok zou-kunnen-blijven-hangen. En om Talibanstrijders die wél helpen op plekken waar na vier weken nog geen westers pakketje voedsel of deken is gearriveerd.  Liever geen hulp dan hulp met een bede tot Allah, lijkt het wel.
De kerken zijn ook om te huilen. Zoals altijd. Het deed me werkelijk pijn toen bleek dat ook bisschop Danneels - die ik bewonderde - tot het legertje hoogwaardigheidsbekleders behoort die liever het instituut dan de mensen beschermen.
En tranen met tuiten kan ik huilen om de politiek. Om Verhagen die bijna rattig op zoek is naar de macht, om Rutte die met het Torentje binnen handbereik alsmaar loopt te stralen, om Wilders die op zijn bekende grove manier bezorgde CDA-ers vernedert. En over Maurice de Hond die bijna even rattig als Verhagen en met smeuïg leedvermaak de stand van het land peilt.
Het allerbontste maakt het Vaticaan het. Hoe kan het ook anders. In haar nieuwe richtlijnen voor het bestraffen van seksueel misbruik door geestelijken wordt in één adem het meewerken aan de wijding van een vrouw tot priester 'een zeer ernstig misdrijf' genoemd. Hoezo een misdrijf? Is het verlangen van vrouwen om het ambt te bekleden soms ook een misdrijf? En doet het qua zondigheid niet onder voor seksueel misbruik van kinderen, jongens en vrouwen? Waar hebben we het in godsnaam over? Je zou er emmers vol tranen om kunnen vergieten, zo diep treurig is het.
Maar het gekke is dat ik dat niet doe. Ik word kwaad, ik foeter, ik verlies soms zelfs mijn eetlust en word er ellendig van, maar huilen …nee. Laat staan emmers vol tranen. Het is verschrikkelijk, ik schaam me dood, maar ik krijg het niet voor elkaar.
Weet je wanneer ik wel constant een zakdoek nodig heb? Bij romantische films, bij dierbare boeken, bij de klanken van het volkslied als één van onze jongens of meiden een gouden plak heeft gewonnen. En afgelopen zaterdag toen mijn dochter trouwde. Ik begon al te snotteren toen ik haar jurk zag waar zij zelf nog niet eens in zat! Toen ze tijdens de ceremonie haar bruidegom en diens kinderen toesprak moest ik een kleine snik onderdrukken. En toen de bruidegom zijn bruid in een stampvolle kerk met een liefdeslied toezong, dreven we met zijn allen bijna de drempel over. Emotioneel incontinent, noemde mijn vader dat. Hij was daarin zelf de absolute kampioen. Even dacht ik zaterdag terug aan de traan van Maxima. Die ene traan. Wat ontzettend knap. Eén traan die schitterend langzaam uit haar ene ooghoek naar beneden gleed. Hoe kreeg ze het voor elkaar!
Nee, het leven is niet eerlijk en de wereld is verre van rechtvaardig. Maar mijn emotionele huishouding is ook niet kosjer. Het spijt me werkelijk.

Agnes Grond

 

augustus	Chocola en aardbeien
juli	De prijs van een half kopje koffie
juni	Kome wat komt
mei	Inspirerende paters en prachtzusters
april	Kwijnende kamerplanten en opgewarmde koffie
maart	Doek af of thuisblijven