Column van de maand, december 2011
Zoals het gaat…
'Veel mensen denken eigenlijk dat de wereld bij hun geboorte is begonnen. Toen was het goed en dat moment wordt het ijkpunt om alles te beoordelen. Het is een tragische manier van denken', zei iemand ooit tegen mij, 'want niets blijft zoals het is en in hun verdere leven zien die mensen daarom alleen maar dingen verdwijnen, minder en lelijker worden. Besef je daarentegen dat je in een lange geschiedenis staat, dan weet je dat er altijd dingen zijn verdwenen, maar ook zijn teruggekomen, zijn veranderd, opnieuw gebeuren, weer zullen verdwijnen. Zo gaat het in het leven. Kijk je zo tegen de wereld aan, dan kun je makkelijker de loop der dingen accepteren en nieuwsgierig blijven naar wat er misschien tevoorschijn komt.'
Soms zegt iemand iets dat je nooit meer vergeet. Dit was zoiets. Zo’n opmerking waar ik vaak aan terugdenk. En nu helemaal, nu het laatste nummer van Fier een feit is en dit de laatste webcolumn van de maand is. Daar kun je heel treurig van worden want hoe moet het nu verder? We kunnen toch niet zonder Fier? En weet je nog van de tijd dat wij gelovige vrouwen samen die levendige, opstandige en vrolijke beweging vormden waar de vitaliteit van af spatte? Nu kunnen we met elkaar geeneens een blad in de lucht houden. Wat een armoe!
Nee, niet zo dus. We zetten een streep onder Fier, maar gaan ook verder. Niet voor niets hebben we ervoor gekozen om in het laatste nummer niet terug te kijken maar vooral vooruit. Want Fier mag dan als blad verdwijnen, de inspiratie die de kern ervan vormde, gaat gewoon door en alle gedachten die in die jaren zijn verwoord, blijven heus ergens klinken. De vrouwen en de enkele man die Fier vulden, gaan bovendien op hun eigen plekken door met waarmee ze al bezig waren en waarover ze hebben geschreven of verteld.
Alleen de vorm verdwijnt, de 36 pagina’s, de rubrieken, de columns, de interviews en de website maar het feministisch geïnspireerde, eigenzinnige, religieuze denken en doen gaan door. Hier en daar en elders. Misschien op zoek naar nieuwe vormen, vormen die wij nu niet kunnen bedenken, maar nieuwe generaties gelovige vrouwen mogelijk wel.
'De zon scheen en overal zag ik mensen, haastig en ernstig, en iedereen trok een streep, iedereen ging verder', dichtte Toon Tellegen. Ook wij trekken een streep, zoals we vaker doen. En achter die streep liggen de nieuwe mogelijkheden. Het waren mooie jaren met Fier. Nu gaan we verder.
Agnes Grond
november Unverfroren katholiek oktober Beëlzebub september Zomer juli/augustus Déjà vu juni Vermoorde zonen mei Moeder Tine