Impressie van de FIER-middag   

Met het gevoel van naar een reünie van de oecumenische vrouwenbeweging te gaan, kwamen wij de Janskerk binnen. Tot onze vreugde zagen we zowel oude bekenden als nieuwe en jonge gezichten. Het thema van deze dag, waarvan we dachten ‘dat gaat ons maar zijdelings aan’, bracht ons midden in een discussie van deze tijd. 

De strijd, zoals wij die voerden vanaf eind zestiger jaren, ligt achter ons. Wij wilden sexualiteit uit de taboesfeer halen en streefden naar zeggenschap van vrouwen over hun eigen lichaam en leven. De uitvinding van de pil heeft enorm bijgedragen aan de loskoppeling van kinderen krijgen en sexualiteit, waardoor meer vrijheid ontstond. 

In de lezing voor de oecumenische vrouwensynodedag in Roosendaal noemde ik belangrijke ontwikkelingen van deze tijd: de communicatiesprong en de globalisatie. Je kunt op ieder moment alles wat je wilt weten zoeken en vinden op internet. Voeg daarbij het “daten”- contact maken met onbekenden, waarvan je de achtergrond niet weet (bij het internetten zocht ik het woord “ontmoeten”en kwam op een porno site terecht).   

Stine Jensen schilderde ons levendig de situatie van vandaag en we konden delen in haar bezorgdheid en soms afkeer van het ideaalbeeld waaraan veel meisjes en jonge vrouwen in onze tijd denken te moeten voldoen: het kleine meisjeslijf, als met de computer gemodelleerd - strak - in model geschoren venusheuvel – staande borstjes – push-up bh - blote navel - gecorrigeerde schaamlippen, borsten, buiken enz.

Als wij naar onze kleindochters kijken, zien we naveltruitjes, veel make up en jonge vrouwen in meisjesjurkjes met daaronder een legging en een hoog stemmetje.

We hebben soms de neiging om ons terug te trekken in voorbije tijden en deze ontwikkelingen af te keuren. Maar ons ‘grootmoeder’ feminisme zegt: laten we met onze kleinkinderen meeleven in deze tijd en meedenken en praten. We realiseren ons dat we nog steeds een feministisch denkkader hebben. Dat betekent dat we in gesprek blijven met onze kleindochters en – zonen omdat we hopen dat ze zich bewustzijn van de realiteit waarin ze leven en daarin een eigen weg zoeken in deze complexe wereld en zich niet zullen laten manipuleren door alle beeldvorming van buitenaf.

Elma Drayer relativeerde de bezorgdheid van Stine Jensen en daar voelden wij ons ook bij thuis.

 

Jenny Schneider-van Egten (1927) en Annekee Stokvis (1935)